Bir diyar vardı eskiden. Şelaleler o kadar coşkun akardı ki sadece sesi yürüyen koca bir ordu gibiydi. Sessizlik bazen ormanlarda hüküm sürerdi. Ceylanlar kokmaz ve sadece bakıp huzurlarını dile getirirlerdi. Bir çocuk vardı bu diyarda sessiz, alıngan ve alabildiğine masum. Tek yaptığı yürüyen karıncaları izleyip yol bulmalarına yardımcı olmak ve ceylanlara gülümsemekti. Sessizlik huzurun şahitçisiydi. Ve günler geçti…
Aylar orda umursanmazdı çünkü diyarın güzelliği zaten her saniye aynıydı. Ağaçlar rengarenk yapraklarıyla adeta diyarın renk pınarlarıydı. ..read more

