İşe doğadan başladı. Doğanın kendi güzelliğine kavuşması için kendini unuturcasına çalıştı. Doğa için yapılanları taktir etti. Doğanın önünde boynunu eğdi ve al boynum senindir dedi. Doğa bu harekete yanıt olarak boynun sende kalsın ama bizi eski güzelliğimize kavuştur dedi.

Yıllar yılları geçerken geride hep yeni tohumlar bırakıyordu. İleride yeşerecek yeni tohumlar. Doğanın yeniden güzelleşmesi için yeni filizler açılıyordu. Her filiz ilerinin yeni harikalarını içinde besliyordu. Her filiz koca bir ağaç oldu. Her ağaç koca bir tohum deposuydu. Artık her bir ağaç ölmek üzereydi ve geriye kendisi gibi tohum deposu olacak 1000′lerce tohum bıraktı. Tohumlar toprağa düştü…

Artık yemyeşil heryer. Kuşlar ev yapmak için betonlar yerine eskisi gibi ağaçları seçiyor. Özgürlüğü temsil eden kediler artık çöp kovalarında günlerini geçirmiyor. Bakın yeni kelebekler türemiş ve renkleri inanılmaz derecede güzel. Bir şelale akıyor ormanın içinde ve suyun başında bekleyen bir ceylan var. Ama eskisi gibi ürkek değil içi huzurlu bir şekilde suda yansıyan güzelliğine bakıyor. Su artık istediği yöne akabiliyor şekillendirilmemiş bir şekilde buz heykellerine dönüşüyor. Kar yağıyor belli bir zaman sonra ama karların arasında yükselen siyah dumanlar görmüyoruz. Doğa müthiş, güneş eskisi gibi yorgun görünmüyor, ay başka bir parlıyor ve doğayı yok edecek her nesne artık toprağa karışarak doğaya yarar sağlıyor…

(Bir hayalperest’in küçük bir düşü)

Ben bir kuşum.

Özgürlük hayat amacım.ben rüzgarın kardeşiyim.ben gökyüzünün daimi arkadaşıyım.bulutları çok seviyorum çünkü benim gibi beyazlar.

Kanatlarım rüzgarın eline dokunur.her kanat çırpışım rüzgarla bütünleşmemi sağlar.çok hafifim o yüzden yerde duran bir taşa bakarak kendi estetiğimi düşünürüm.yaşamak benim için rüzgarla bütünleşmek ve yerde duran taşlara gülümsemektir.çünkü ben bir kuşum ve özgür olamayan her nesneye bakıp dalga geçercesine gülümserim…

Tut beni ey rüzgar çünkü senden başka kardeşim yok.