kainatın en güzel çiçeğine

Küçük bir odadayız beraber. yanımızda tahtadan bir masa duruyor. oturuyoruz ve gözlerimizi gözlerimize dikiyoruz. Sen yeşil gözlüsün, ben gözlerine hayran birisi.Unutuyorum kendimi ve sana dalıyorum. Gözlerinin içindeki ışıltıdan ruh halini yorumluyorum “sen kainata gelmiş en güzel çiçeksin.” diyorum içimden. Elimi masaya koyup , başımı elime yaslıyorum. ve sana tekrar dalıyorum. İçimden yine aynı şeyler geçiyor “sen kainatın en güzel çiçeğisin”.
Zaman akıp geçiyor ve ben uyuya kalıyorum.
Sonra birden uyanıyorum ve sen yanımda yoksun. Ben küçük bir odadayım ve seni özlüyorum. Nerdesin yeşil gözlüm. Yoksa gözlerin toprağamı büründü. Yoksa gözlerin artık toprak rengindemi.
Ben seni özlemekten yorgun bir halde mezarına geliyorum ve kainatın en güzel çiçeğine bir buket gül uzatıyorum. Almıyacaksın biliyorum ama gözlerim yaşlı bir şekilde yinede uzatıyorum. Keşke yanımda olsaydın o zaman sana gül uzatmazdım. Çünkü aklımdan geçen cümleler buna izin vermezdi “sen zaten kainatın en güzel çiçeğisin.”
Hiç unutmayacağım çiçeğime.
Seni özledim.